گاهی بعضی افراد قصد دفاع از دین دارند اما جوری عمل می کنند که نشانه هایی از کمبود عفت در آن به چشم میخوره. داشتم اخبار را می دیدم چشمم به کاریکاتوری افتاد که قصدش کوبیدن وهابیت بود اما اینقدر بد کار کرده بود که خیلی ناراحت شدم...اصلا حیا را رعایت نکرده بود...
گاهی هم در جلساتی که سخنرانان صحبت می کنند رعایت این نکته را نمی کنند و چهره ی سخنران نزد مخاطب مخدوش میشه. در یک جلسه ای یک سخنرانی داشت از مقامات کشورهای دیگه صحبت می کرد که بین حرفاش یه تیکه انداخت درباره قد و قواره یک سیاستمدار زن غربی. در ظاهر خیلی ها خندیدند اما وجهه ی خودش را مخدوش کرد حداقل در بین بعضی افراد...
کاش مذهبی های ما خودشون را بیشتر مقید به رعایت حیا و ادب و عفت در کلام می کردند. شنیدن بعضی کلمات از کسانی که مهر دین و انقلاب بر پیشانی اونا نخورده اینقدرها آزاردهنده نیست اما وقتی کسانی که مهر دین و انقلاب به پیشانی دارند حتی برای لحظه ای خندیدن و جو جلسه را عوض کردن ، میرن تو فازای دیگه واقعا تاسف آوره!
حیا در گفتار و رفتار خیلی مهمه. حیا در آشکار و پنهان هم خیلی مهمه. چه بسا کسانی که در مجامع عمومی حیا دارند اما در جمع های دوستانه و خودمانی، چندان ملزم به رعایت حیا نیستند. خدایا ما را به زینت حیا مزین فرما.